Mistrzostwa Świata z przeszłości, zwłaszcza te pierwsze sześć lub siedem, mają swój wyjątkowy urok, ale często brakuje im oszałamiających goli, których fani oczekują dzisiaj. To nie jest zaskakujące, biorąc pod uwagę surowe warunki, w jakich grali zawodnicy: błotniste boiska, ciężkie skórzane buty i piłki, które bardziej przypominały ciężarki niż sprzęt sportowy.
Jednak od czasu do czasu zdarzało się, że zawodnik potrafił wznieść się ponad te wyzwania, zdobywając zapadającego w pamięć gola na Mistrzostwach Świata. Przykłady to oszałamiający strzał Leftera Kücükandonyadisa dla Turcji przeciwko Korei Południowej w 1954 roku czy hipnotyzujący bieg Pelé’a obok wielu obrońców w Viña del Mar w 1962 roku. Walia również miała niezwykły gol podczas swojej debiutanckiej podróży na Mistrzostwa Świata.
Choć wiele uwagi skupia się na Johnie Charlesie, walijska drużyna z 1958 roku miała również innych utalentowanych graczy. Ivor Allchurch, inny gracz Swansea, już zdobył gola w ich remisie 1-1 z Meksykiem, co doprowadziło ich do meczu barażowego z Węgrami, gdzie strzelił jednego z najbardziej znanych goli w historii Walii.
Podczas barażu w Solnie, oglądanego przez niewielką publiczność, w tym żałobników po niedawno straconym węgierskim przywódcy Imre Nagyu, Lajos Tichy wyprowadził Węgrów na prowadzenie w pierwszej połowie. Jednak na początku drugiej połowy Charles zagrał piłkę na szerokość do Derrick Sullivan, co ustawiło Allchurcha do spektakularnego strzału, który wpadł do górnego rogu bramki. Później błąd bramkarza Gyuli Grosicsa pozwolił Terry’emu Medwinowi zdobyć zwycięskiego gola, prowadząc Walię do ćwierćfinału przeciwko Brazylii, choć bez kontuzjowanego Charlesa.
Transformacja Polski przeciwko Peru
Na Mistrzostwach Świata w 1982 roku w Hiszpanii, Grupa 1 często zapamiętywana jest z trudności, jakie miała Włochy w awansie, ale Polska początkowo również miała swoje problemy. Nie zdobyli gola przeciwko Włochom i zaledwie zremisowali 0-0 z Kamerunem.
Gdy Polska zmierzyła się z Peru w A Coruña, w pierwszej połowie wynik był bezbramkowy, a atmosfera w szatni była napięta. Trzykrotnie trafili w poprzeczkę, nie mogąc zdobyć gola. Trener Antoni Piechniczek nawoływał swoich graczy, mówiąc: „Jeśli tego nie wygramy, dla mnie to będzie koniec przygody z reprezentacją, ale dla większości z was również. Następny trener może was nie wybrać.” Gwiazda zespołu Zbigniew Boniek dodał: „Musimy w końcu zdobyć ten gol!”
To zawołanie pobudziło Polskę w drugiej połowie, gdzie dominowali w grze. Po nieudolnym bronieniu Peru, Włodzimierz Smolarek, Grzegorz Lato i Boniek zdobyli łatwe gole, co zaowocowało jednym z najlepszych zespołowych wysiłków turnieju.
Gdy rozgrywający Peru Julio César Uribe stracił piłkę blisko pola karnego Polski, Lato ruszył w dół boiska. Boniek sprytnie przepuścił piłkę między nogami, pozwalając, aby dotarła do Andrzeja Buncola, który zauważył bieg Bonieka i zwrócił mu piłkę zgrabnym zagraniem piętą. Buncol następnie uderzył stanowczo, pokonując bramkarza Ramón Quirogę, zapewniając zwycięstwo 5-1 i oznaczając znaczącą przemianę dla polskiej drużyny.
Andreas Ogris błyszczy dla Austrii
Występ Austrii na Mistrzostwach Świata w 1990 roku był w dużej mierze zapomniany i charakteryzował się niespecjalnym stylem gry. Drużyna nie wzbudziła większego entuzjazmu, zdobywając tylko jednego gola w ostatnim meczu grupowym.
Po przegranych z Włochami i Czechosłowacją, Austria znalazła się w sytuacji bezbramkowej z Stanami Zjednoczonymi w przerwie, co dodatkowo komplikuje czerwona kartka dla Petera Artnera za faul. Andreas Ogris dostarczył potrzebnego impulsu tuż po przerwie.
Dynamiczny napastnik szybko zareagował na wybicie z rogu, posyłając piłkę obok Jimmy’ego Banksa, a następnie rozpoczął ekscytujący bieg na 60 jardów. Mijając Mike’a Windischmanna, wykonał perfekcyjny lob nad bramkarzem Tony’m Meolą, tworząc ekscytujący moment. „Nie widziałem żadnych Amerykanów,” wspominał Ogris. „Po prostu biegłem.”
Chociaż Gerhard Rodax dodał drugi gol dla Austrii, ich nadzieje zostały zniweczone, gdy Bruce Murray zdobył późnego gola pocieszenia. Wiedeński dziennik Kurier idealnie uchwycił sytuację, zauważając.
„Dziesięciu graczy osiągnęło 2-1: teraz zaczyna się drżenie.”
Ostatecznie, dwa dni później, późny gol Urugwaju potwierdził wyjście Austrii z turnieju.
Oszałamiający strzał Pierre’a Njanki
Widzowie meczu Mistrzostw Świata w 1998 roku między Kamerunem a Austrią mogli wyłączyć telewizory przed końcem, biorąc pod uwagę brutalny przebieg meczu. Kamerun był nieustępliwy w swojej fizycznej grze, wspomagany przez pobłażliwe sędziowanie Epifanio González Chávez. Jednak pokazali swój potencjał, gdy postanowili grać.
Jednym z błyszczących momentów był oszałamiający gol Pierre’a Njanki, 23-letniego obrońcy z Olympique Mvolyé, który przełamał impas fenomenalnym strzałem. Zaledwie 13 minut przed końcem, wykonał błyskawiczny bieg wzdłuż lewego skrzydła, omijając Dietmara Kühbauera. „Szukam podania,” powiedział Njanka. „Ale wszyscy byli kryci. Więc po prostu biegłem dalej.”
Unikając wejścia w nogi Wolfgangowi Feiersingerowi, Njanka oszukał następnie Petera Schöttela zgrabnym zwrotem, uwalniając oszałamiający strzał, który znalazł drogę do siatki. Niestety dla Kamerunu, Austria wyrównała w końcowych momentach dzięki Toniemu Polsterowi po rogu. Njanka ubolewał.
„Chciałbym, aby mogło to dać nam więcej niż remis, ale to piękne wspomnienie.”
Na Mistrzostwach Świata w 2010 roku, niespodziewane zwycięstwo Słowacji 3-2 nad Włochami jest często uważane za jeden z najważniejszych momentów turnieju, zwłaszcza biorąc pod uwagę brak emocjonujących meczów. Mecz ożywił się dopiero w 73. minucie, gdy Robert Vittek zdobył gola, przerywając impas.
Włochy, w desperackiej potrzebie wyniku, aby pozostać w rywalizacji, zobaczyły, jak trener Marcello Lippi opóźnia wprowadzenie Fabio Quagliarelli aż do przerwy. Wpływ napastnika był natychmiastowy; ożywił drużynę i stworzył liczne okazje.
Gdy Quagliarella został zatrzymany przez bramkarza Jana Muchę, Antonio Di Natale zdobył gola z dobitki. Chociaż Quagliarella miał gola anulowanego za spalonego, później stworzył jedno z najbardziej wykwintnych wykończeń turnieju, precyzyjnie lobując piłkę z 25 jardów, aby pokonać Muchę. Mimo znakomitego występu, Włochy ostatecznie nie sprostały wymaganiom, a Simone Pepe zmarnował kluczową szansę na końcu. Rozczarowanie było odczuwalne, gdy Quagliarella opuścił boisko w łzach, a jego niezwykły występ zniknął z pamięci zbiorowej.
Kolumnista Declan Lynch kiedyś mądrze zauważył: „nigdy nie powinieneś nie oglądać meczu.” To uczucie jest szczególnie prawdziwe dla tych, którzy byli świadkami nieciekawych zderzeń między Algierią a Koreą Południową w Porto Alegre w 2014 roku. Mistrzostwa Świata są znane z dostarczania ekscytujących spotkań między zespołami z dolnej półki.
Do 38. minuty Algieria prowadziła 3-0, wykorzystując słabości defensywne Korei Południowej. Choć Son Heung-min zdobył jednego gola na początku drugiej połowy, Algieria przypieczętowała swoje zwycięstwo pięknym zespołowym golem w 62. minucie.
Yacine Brahimi, który wyróżniał się w całym meczu, zakończył wspaniałą sekwencję ośmiu podań perfekcyjnie wyczekanym zagraniem, kończąc pod bramkarzem Jungiem Sung-ryongiem. Mecz ten przeszedł do historii, bowiem Algieria stała się pierwszym afrykańskim narodem, który zdobył cztery gole w meczu Mistrzostw Świata, co zaowocowało korzystnym transferem Brahimiego do Porto, gdzie spędził kilka owocnych sezonów.
Jonathan O’Brien jest autorem książki „Glittering Prize: The Story of the World Cup Vols 1-3”, dostępnej teraz w Pitch Publishing.
