Elliot Anderson wykazuje niesłabnącą energię na boisku. W 88. minucie meczu przeciwko Chorwacji, przy już zapewnionym zwycięstwie, nadal goni za piłką. To jest jego 60. mecz w sezonie, a mimo trudniejszych wyzwań, pozostaje nieugięty. Anderson śledzi piłkę na całym boisku, stawiając czoła Josipowi Sutalo i Josko Gvardiolowi, zmuszając do pośpiesznego podania, które prowadzi do straty.
To początkowe zwycięstwo, charakteryzujące się emocjonalnymi huśtawkami i znacznymi zmianami, podkreśla, jak szybko Anderson stał się kluczowym zawodnikiem. Declan Rice zmaga się z kontuzją i wydaje się zmęczony, podczas gdy Harry Kane prawdopodobnie nie ma wystarczającej kondycji na intensywny harmonogram ośmiu meczów, który może przedłużyć się do dogrywki. Wobec niepewności dotyczącej skrzydłowych, obrońców środkowych i bocznych, zespół znajduje się w stanie przejściowym, szczególnie poza bramkarzem Jordanem Pickfordem.
Wobec tej niepewności Anderson stał się filarem drużyny, pełniąc rolę jej przewodniego ducha oraz niezawodnego wskaźnika losów Anglii w nadchodzących meczach. Aby ocenić formę Anglii, wystarczy tylko obserwować Andersona. Jego rola jest paradoksalnie kluczowa, a jednocześnie elastyczna; analiza jego mapy ciepła z meczu z Chorwacją pokazuje, że spędził sporo czasu na szerokich pozycjach, ułatwiając połączenia z bocznymi obrońcami, tworząc przewagę liczebną i wykonując długie podania mające na celu wykorzystanie luk w obronie.
Strategia wygląda następująco: gdy Reece James otrzymuje piłkę na prawym skrzydle, przyciąga presję ze strony przeciwnika, a następnie nieco się cofa. Czeka na zbliżenie Andersona, zanim poda piłkę w bok. Anderson następnie wykonuje pierwsze podanie, przypominające zagranie w rugby, w prawy kanał dla napastnika do pościgu. Ten prosty manewr wymaga koordynacji, siły fizycznej, by odpierać wyzwania, oraz precyzyjnej kontroli nad piłką. Gdy jest prawidłowo wykonany, zakłóca taktykę pressingu przeciwnika, wyciągając ich z pozycji.
Krytyczny moment miał miejsce w 36. minucie, gdy Anderson źle zagrał podanie lobujące, pozwalając Chorwacji odzyskać piłkę, co doprowadziło do wyrównania autorstwa Martina Baturiny. Jednak tuż po przerwie ta sama taktyka odniosła spektakularny sukces: James do Andersona, który natychmiast posłał piłkę wzdłuż linii bocznej, skutkując eleganckim wykończeniem Jude’a Bellinghama.
Jednak są pewne zastrzeżenia. Podanie Andersona zostało prawie przechwycone przez Gvardiola i prawdopodobnie miało być skierowane do Noni Madueke, a nie do Bellinghama. Widać, że Thomas Tuchel przygotował tę strategię przeciwko zespołom, które stosują wysoki pressing. Jednak pozostają pytania o jej skuteczność przeciwko drużynom, które albo nie pressują, albo robią to skuteczniej niż Chorwaci, lub które przewidują tę taktykę i czekają na nią.
To prowadzi do szerszych pytań dotyczących roli Andersona w kadrze oraz sposobu maksymalizacji potencjału zawodnika, którego umiejętności są niewątpliwie nieporównywalne wśród młodych pomocników w historii angielskiego futbolu. Anderson dysponuje wszechstronnym zestawem umiejętności: potrafi podawać, odbierać piłkę, blokować, dryblować, dośrodkowywać i strzelać. Jest groźny w pojedynkach powietrznych, doskonale radzi sobie w wyzwaniach, wykonuje wysokiej jakości stałe fragmenty gry i nieustannie utrzymuje wysoki poziom wytrzymałości. Czy istnieje pozycja w tej drużynie, która nie wykorzystuje w pełni jego talentów?
W miarę rozwoju drugiej połowy zarysowała się zmiana. Rice został zmieniony, a na jego miejsce weszli Bellingham i James, co spowodowało, że Anderson przeszedł z prawej na lewą stronę pomocy. Jako prawonożny zawodnik, opcja na pierwsze podanie z góry od Nico O’Reilly przestała być wykonalna. Zamiast tego, stał się większym zagrożeniem indywidualnym, wkraczając do pola karnego i wywierając większą presję niż w pierwszej połowie. Ta zmiana była wynikiem dynamiki meczu, ukazując wszechstronność Andersona.
Wywiad, który udzielił BBC w zeszłym miesiącu, był szczególnie odkrywczy, w którym omówił, jak jego rola zmieniła się od czasów skrzydłowego lub numeru 10 w akademii Newcastle. „Szóstka lub ósemka, naprawdę nie obchodzi mnie,” stwierdził. „Ważne jest, aby być przy piłce i znajdować zawodników ofensywnych, dostarczając im piłkę jak najszybciej w lukach, aby mogli pokazać, co potrafią.”
Ta elastyczność jest dokładnie tym, co ceni Tuchel: jego zdolność do przyjmowania piłki, pokonywania wyzwań i szybkiego podawania do przodu. Niemniej jednak, należy zadać pytanie, czy posyłanie długich piłek jest rzeczywiście optymalnym wykorzystaniem talentów Andersona. W cieplejszych warunkach, przeciwko słabszym przeciwnikom, którzy przyjmą defensywną postawę, oraz przeciwko silniejszym zespołom dążącym do dominacji w pomocy, Anglia będzie musiała wykazać różnorodność w swoim stylu gry, bardziej przemyślając ryzyko i korzyści.
To ostatecznie sprowadza się do fundamentalnej zasady: Czy zespół powinien utrzymywać posiadanie w pomocy, czy szybko przechodzić do przodu? Wprowadzając Bellinghama i Jamesa za Rice’a w drugiej połowie oraz decydując się na pozostawienie Kobbiego Mainoo na ławce, podczas gdy Adam Wharton został w domu, priorytety Tuchela stają się oczywiste. Jego uwaga wydaje się skłaniać ku mobilności w pomocy, a nie kontroli, ceniąc odporność fizyczną obok umiejętności technicznych.
Wszechstronność Andersona jest imponująca, ale może być również podwójnym ostrzem. Historia pełna jest utalentowanych młodych pomocników, którzy wydawali się przeznaczeni do wielkości, a jednak musieli zadowolić się przeciętnością, takich jak Eduardo Camavinga, Saúl Ñíguez i Rúben Neves. Nawet Gavi i Warren Zaïre-Emery, teraz mający odpowiednio 21 i 20 lat, już doświadczyli cykli hype’u i późniejszych wyzwań w dostosowywaniu swoich ewoluujących gier do oczekiwań wokół nich.
W wieku 23 lat Anderson jest stosunkowo późnym rozwinięciem, mając zaledwie dwa sezony regularnej piłki na najwyższym poziomie i jeden występ w dużym turnieju na koncie. Z raportami o zainteresowaniu ze strony Manchesteru City, dziewięciocyfrowy transfer wydaje się nieunikniony. Jest na skraju wywarcia znaczącego wpływu. Ta dualność—jego pozorna surowość i kruchość w zestawieniu z jego opanowanymi występami—czyni jego obserwację jeszcze bardziej fascynującą. Jego znaczenie dla zespołu jest ogromne, a on wydaje się nie przejmować presją. Można się zastanawiać, jak długo będzie w stanie utrzymać ten nieustanny rytm.
