Radość z ostatniego zwycięstwa Hiszpanii w rundzie 1/32 była wyczuwalna, szczególnie dla młodego Keyne’a, trzyletniego brata Lamine’a Yamala. Gdy trzecia bramka przeciwko Austrii wpadła do siatki, uchwycono go na kamerze z uniesionymi rękami w jubilationie, krzycząc: „Dawaj!” Ten moment szybko stał się wiralowy w Los Angeles.
Tymczasem 30 metrów pod ziemią, na Stadionie w Los Angeles, Lamine Yamal zmierzył się z tłumem kamer, mikrofonów i smartfonów. Kiedy pokazano mu nagranie z jego bratem świętującym, zatrzymał się zanim odpowiedział.
„Nie wiem… To sprawia, że jestem emocjonalny, widząc mojego brata szczęśliwego, i moją mamę. On jest wszystkim dla mnie. To tak, jakby był moim synem i jestem w nim zakochany.”
Mając zaledwie 18 lat, Yamal przyznał, że przez większość swojego życia czuł ciężar znacznych obowiązków. W niedawno przeprowadzonym wywiadzie zauważył, że po raz pierwszy poczuł smak sławy w wieku 13 lat. Filmik, na którym swobodnie przechadzał się po Walmart, zyskał dużą popularność, przyciągając więcej uwagi, niż się spodziewał, ale dla niego stanowił rzadką szansę na zaangażowanie się w normalną aktywność.
Wśród elitarnych zawodników niewielu może dorównać obecności Lamine’a Yamala. Jako 18-letni ikona, jest źródłem intensywnej identyfikacji publicznej. Za każdym razem, gdy dotyka piłki na boisku, fala oczekiwania przetacza się przez tłum, tworząc niewypowiedzianą presję, która go przytłacza, zwłaszcza wśród jego kolegów z drużyny.
W miarę zbliżania się Mistrzostw Świata, wielu z niecierpliwością czekało na jego powrót po kontuzji, która wykluczyła go od kwietnia. Podczas turnieju często wydaje się, że jego koledzy z drużyny czerpią inspirację z niego. Yamal zauważył, że faza grupowa była jedynie formalnością, stwierdzając: „prawdziwa gra zaczyna się teraz, w fazie pucharowej.” Wyraził również, że wykorzystał te początkowe mecze, aby przypomnieć sobie swój rytm na boisku. Oświadczył: „Jeśli Hiszpania mogłaby być Hiszpanią, nikt nie jest tak dobry jak oni.”
Występ Hiszpanii na boisku podczas turnieju był imponujący, z bocznymi obrońcami, którzy wnieśli znaczący wkład, a Dani Olmo znajdującym okazje do błyszczenia. Trener Luis de la Fuente zaapelował o zwrócenie uwagi na Mikela Oyarzabala, słusznie uznając jego wpływ. Jednak często wydaje się, że wszystkie drogi prowadzą z powrotem do Yamala, dodając kolejną warstwę odpowiedzialności na jego barki. Po tym, jak stwierdził, że nikt nie może dorównać umiejętnościom Hiszpanii, jego koledzy z drużyny powtórzyli to uczucie następnego ranka przed treningiem.
Przed meczem Yamal rozmawiał z maskotką, sprawdzając jej samopoczucie. W tunelu Olmo doradził mu, aby pokazał maskotce entuzjazm, jaki generuje wchodząc na boisko. Po meczu Yamal został uhonorowany tytułem najlepszego zawodnika, dostarczając ekscytujący występ oznaczony imponującymi umiejętnościami, w tym dwoma nutmegami i zaciętą walką z Konradem Laimerem. Pomimo wyróżnień, wydawał się nieco powściągliwy, gdy zapytano go o jego szczęście.
„Oczywiście, że tak,” potwierdził. „Jestem bardzo szczęśliwy, przede wszystkim dlatego, że przeszliśmy dalej. Krok po kroku odnajduję siebie, zdobywam potrzebne biegi, dryblingi. To tutaj się zaczyna: nikt nie chce wracać do domu, a my zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby to powstrzymać. Jestem w 100% gotowy grać tyle minut, ile zechce trener.”
„Naprawdę doceniam uczucia, jakie dostaję na każdym stadionie,” kontynuował. „Nie ma nic lepszego w piłce nożnej niż Mistrzostwa Świata, a gdy dziecko marzy o grze w piłkę nożną, marzy o tym. Cieszę się każdą chwilą, od momentu, kiedy opuszczamy hotel. Mam 18 lat i jestem na Mistrzostwach Świata; to się już nie powtórzy. Nie boimy się żadnej drużyny; jesteśmy Hiszpanią. Ufamy sobie.”
Gdy zapytano go o radzenie sobie z presją turnieju, Yamal odpowiedział.
„Skupiając się na grze w piłkę nożną i spędzając dużo czasu z rodziną. To jedyni, którzy znają mnie jako po prostu Lamine’a, kim jestem.”
