W dramatycznym zakończeniu Mikel Merino stał się nieoczekiwanym bohaterem, zdobywając decydującego gola w doliczonym czasie gry, co pozwoliło Hiszpanii pokonać Portugalię. Wyważone uderzenie Merino nastąpiło po chaotycznym meczu, który często brakowało klarowności, gdyż przejął on piłkę od Ferrana Torresa i umieścił ją w siatce obok bramkarza Diogo Costy.
Świętując w nostalgiczny sposób, przypominający gola jego ojca dla Osasuny w Stuttgarcie w 1991 roku, Merino okrążył flagę narożną, co stało się momentem triumfu dla niego.
Po przeciwnej stronie Cristiano Ronaldo zmierzył się z brutalną rzeczywistością zmierzchu swojej kariery. Gdy zabrzmiał ostatni gwizdek, stał w osłupieniu, zastanawiając się nad swoją drogą, zdając sobie sprawę, że to rzeczywiście koniec. W wieku 41 lat Ronaldo, zawodnik znany z zdobywania goli w sześciu Mistrzostwach Świata, nie będzie miał już kolejnej szansy na zwiększenie tego dorobku.
Upadek Ronaldo był widoczny przez ostatnie cztery lata, co szczególnie podkreśliło starcie w 1/8 finału na Mistrzostwach Świata w Katarze, gdy został usunięty z gry przeciwko Szwajcarii. Jego zmiennik, Gonçalo Ramos, zdobył hat-tricka w zwycięstwie 6-1, co uwypukliło zmianę w portugalskiej sile ataku.
To mało efektowne pożegnanie niesie ze sobą pewną smutek. Niegdyś wspaniała spuścizna Ronaldo została przyćmiona przez poczucie, że jego ego przeszkodziło w rozwoju utalentowanego portugalskiego środka pola. Był wyjątkowym zawodnikiem, jednak nie powinien być zapamiętany jako ciężar dla swojej drużyny.
Podczas gdy Hiszpania świętuje awans do ćwierćfinałów, uwaga wciąż skupia się na Ronaldo. Nawet w momentach bezczynności – szczególnie teraz – jego obecność jest ogromna. Jego konferencja prasowa w niedzielę była pełna żartów, sarkazmu i ukrytego uznania, że zbliża się do końca swojej wspaniałej kariery, czasami przejawiając pewną autoironię.
Porównanie z Lionelem Messim jest uderzające. Podczas gdy Messi dostosował się do swojego starzejącego się ciała, stając się bardziej strategiczny w swoich ruchach, Ronaldo wciąż ustawia się w centrum, domagając się piłki, i często nie potrafi dostarczyć. Jego koledzy z drużyny wydają się być zmuszeni do podawania mu piłki, ale jego wpływ osłabł. Moment w drugiej połowie był tego przykładem, gdy nie był w stanie ruszyć do przodu podczas kontrataku, a zamiast tego musiał podać z powrotem do swojego prawego obrońcy.
Zauważalne były znane gesty Ronaldo: powolne zwody, które tylko przypomniały o jego dawnej wspaniałości, sfrustrowane prośby do kolegów z drużyny i sędziów oraz zniecierpliwione wyrazy twarzy na postrzeganą niesprawiedliwość. Pasja jego kibiców przekształciła się w poczucie pobłażania, podobnie jak dziecko domagające się uwagi na placu zabaw.
Pomijając Ronaldo, mecz ukazał starcie dwóch utalentowanych środowisk, z Hiszpanią dominującą na ogół. Rodri stopniowo odzyskuje formę po kontuzji i zaczyna wywierać autorytet przypominający rodzica w grze dziecięcej.
Nuno Mendes spisał się świetnie, skutecznie zamykając młodego talentu Lamine Yamal i nawet uderzając w poprzeczkę z rykoszetem przed przerwą. Jednak po jego odejściu z powodu kontuzji, Yamal zaczął coraz bardziej wpływać na grę.
Mimo widocznych postępów w fazie pucharowej przeciwko Austrii, wciąż pojawiają się obawy dotyczące umiejętności wykończenia Hiszpanii w porównaniu do ich występu na Euro 2020. Lamine Yamal, ograniczony przez kontuzję, nie miał takiego wpływu, a lewa flanka brakuje zagrożenia, które niegdyś stwarzał Nico Williams.
Jednakże Hiszpania zdobyła wystarczająco dużo, aby przejść dalej, przygotowując się do ćwierćfinałowego starcia z Ameryką lub Belgią w Los Angeles w piątek.
Co do Ronaldo, przeszedł w stronę tunelu, towarzyszył mu zespół filmowy, wchodząc w cienie. Choć walka z nieuniknionym to naturalny instynkt, to pożegnanie wydawało się rozczarowująco mało spektakularne.
- Mistrzostwa Świata 2026
- Mistrzostwa Świata
- Hiszpania
- Portugalia
- Cristiano Ronaldo
- raporty meczowe
