Obserwowanie obecności mediów społecznościowych Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego może przypominać nawigację po kasynie w środku nocy – w końcu coś dziwnego przyciąga wzrok.
Taki moment miał miejsce na początku tego miesiąca. Zaledwie kilka dni po tym, jak Stany Zjednoczone rozpoczęły swoją przygodę w Mistrzostwach Świata od przekonującego zwycięstwa 4-1 nad Paragwajem, DHS podzieliło się zdjęciem przedstawiającym Chrisa Richardsa, Sergiño Desta i Folarina Baloguna, z nagłówkiem „CHROŃMY OJCZYZNĘ” oraz podpisem „NASZA ZIEMIA”.
Ironia była uderzająca, zwłaszcza że post zbiegał się z Juneteenth, dniem świętującym wolność. Ten sam departament, który wcześniej odmówił wjazdu prominentnemu sędziemu z Somalii i trzymał piłkarzy z Iranu w niepewnych warunkach wizowych, teraz celebruje turniej, który próbował podważyć.
Obecna administracja, która stara się podważyć 14. poprawkę w Sądzie Najwyższym, próbuje ukazać Desta, nowojorczyka urodzonego w Holandii; Richardsa, dziecko wojskowe wychowane w Europie; oraz Baloguna, Brytyjczyka nigeryjskiego, który posiada amerykański paszport dzięki obywatelstwu urodzeniowemu, jako ikony amerykańskiej tożsamości. Wydaje się, że entuzjazm związany z Mistrzostwami Świata przyciągnął nawet tych, którzy kiedyś popierali hasło „Sprawmy, aby Ameryka znów była wielka”, chociaż może to prowadzić do rozczarowania.
To nie jest krytyka drużyny narodowej USA (USMNT), która, pomimo wąskiej porażki 3-2 z Turcją w czwartek, awansowała do kolejnej rundy, w której zmierzy się z Bośnią i Hercegowiną. Raczej podkreśla to, że wielu Amerykanów odrzuca piłkę nożną jako „sport dla mięczaków”, dopóki nie dostrzegą sukcesu, myląc prawdziwą naturę Mistrzostw Świata. Dla nich jest to jedynie scena do projekcji amerykańskiej siły, a jednak nie dostrzegają, że ten turniej, choć przedstawiany jako starcie państw narodowych, jest zasadniczo świadectwem globalnej migracji.
Nie tylko USMNT sprzeciwia się jingoistycznym narracjom. Holandia zdobyła wszystkie dziewięć swoich bramek w turnieju dzięki piłkarzom pochodzenia afrykańskiego lub indonezyjskiego. Kadra Belgii wypełniona jest sportowcami, których rodziny pochodzą z Demokratycznej Republiki Konga, Senegalu i Ghany, którzy doświadczają rasowych obelg, gdy tylko nie spełniają oczekiwań. Drużyna Hiszpanii ma w składzie Lamine Yamala, niezwykle utalentowanego młodego gracza, który dumnie uznaje swoje marokańskie i równikowo-gwinejskie korzenie, co odzwierciedla trend w coraz bardziej globalnej kadrze. Francja, pomimo sprzeciwu ze strony ekstremistycznych elementów, potwierdziła swoje przywiązanie do eksperymentu Black-Blanc-Beur, który zapewnił jej zwycięstwa w Mistrzostwach Świata w 1998 i 2018 roku.
Znaczna część angielskich piłkarzy mogła zdecydować się na reprezentowanie Irlandii lub różnych afrykańskich czy karaibskich państw. Ta różnorodność przyczyniła się także do pozyskania Baloguna przez USMNT, urodzonego w Nowym Jorku, który pominął proces rezydencji w USA i grassroots soccer, aby stać się najlepszym strzelcem drużyny w tym turnieju.
Jednak imponujący start USMNT blednie w porównaniu do szerszej narracji turnieju: siły diaspory. Podczas meczu Anglii z Ghaną użytkownicy mediów społecznościowych otwarcie przyznali, że żaden mecz pomiędzy kolonizatorem a jego byłą kolonią nie może być jedynie wydarzeniem sportowym. Awans drużyn takich jak Maroko, RPA, Wybrzeże Kości Słoniowej, Wyspy Zielonego Przylądka i potencjalnie Senegalu do fazy pucharowej podkreśla niezwykły talent, który płynie z Afryki do europejskich lig najwyższej klasy.
Nawet restrykcyjne przepisy dotyczące podróży wprowadzone przez DHS, mające na celu kontrolowanie dostępu do USA w związku z Mistrzostwami Świata, przypadkowo ujawniły bogatą różnorodność w kraju: haitańscy, kongijscy i kabowerdeńscy kibice wypełnili stadiony w Filadelfii, Houston i Miami, dumnie prezentując swoje flagi. W centrum Atlantu natknąłem się na tłum marokańskich kibiców celebrujących przed meczem z Haiti – co sugerowało, że nie wszyscy przybyli na tę okazję przez Atlantyk.
Narody, które postrzegają imigrację jako zagrożenie, są świadkami Mistrzostw Świata, które ilustrują przeciwną prawdę – podkreślając krótkowzroczność wykluczających ruchów politycznych i porażki w kierownictwie FIFA. Gdyby FIFA nie była tak pochłonięta zaspokajaniem autorytarnych reżimów i wykorzystywaniem zwykłych kibiców, mogłaby stać się potężną siłą dla globalnego dobra, może przypominającą nadejście międzynarodowych podróży.
Ten turniej udowodnił, że gdy polityka i kulturowe pozowanie są odkładane na bok, piłka nożna może naprawdę jednoczyć – wprowadzając japońskich kibiców w cuda chipsów i salsy, sprzyjając przyjaźni między obywatelami Szkocji i Bostonu oraz utrzymując brazylijskich kibiców w radosnym nastroju obok kibiców New York Knicks. Ożywił on wielkie sieci handlowe i fast foodowe w kraju. Na imprezie w Oakland z okazji meczu Wysp Zielonego Przylądka, Jill Tucker, była wolontariuszka Korpusu Pokoju, która uczyła angielskiego w tym kraju, była zdumiona, spotykając jednego ze swoich byłych uczniów w tłumie. Te połączenia wyraźnie pokazują, że dzielenie flagi nie oznacza dzielenia się światopoglądem, zwłaszcza tym narzuconym z góry.
To stwarza dylemat dla obecnej administracji: pomimo jej starań, aby zdefiniować, kto kwalifikuje się jako Amerykanin, różnorodność pozostaje integralną częścią tożsamości narodowej. W kraju, który wiele zawdzięcza swojej kulturowej i ekonomicznej witalności dzięki różnorodności, równości i inkluzji – od Einsteina po Oprah – piłka nożna nie jest wyjątkiem. Europejscy i latynoamerykańscy imigranci ustanowili ten sport w ośrodkach przemysłowych na Środkowym Zachodzie i Południowym Wschodzie. Ciągła imigracja przez wiele dekad uczyniła piłkę nożną narodowym hobby o niezwykłych wskaźnikach uczestnictwa, imponującej oglądalności telewizyjnej oraz zdawałoby się nieograniczonym potencjale wzrostu. Silna oglądalność tegorocznych Mistrzostw Świata zarówno w Telemundo, jak i Fox podkreśla miliony amerykańskich entuzjastów piłki nożnej, którzy od dawna czują się jak w domu, śledząc grę po hiszpańsku.
Od dziesięcioleci USMNT stara się budować składy odzwierciedlające globalne wpływy. David Regis, obrońca urodzony we Francji, który grał zawodowo w Niemczech i mówił ograniczonym angielskim, szybko został włączony do kadry USMNT na Mistrzostwa Świata w 1998 roku po poślubieniu obywatelki USA i uzyskaniu przyspieszonego obywatelstwa.
Na początku lat 2000. wielką amerykańską nadzieją w piłce nożnej był Freddie Adu – urodzony w Ghanie syn zwycięzcy loterii wizowej, który stał się najmłodszym zawodnikiem, który wystąpił w seniorach USMNT w międzynarodowym meczu. Mauricio Pochettino, menedżer prowadzący zespół z Argentyny i europejskiego futbolu, reprezentuje linię kosmopolitycznych trenerów USMNT, w tym Roberta Millara ze Szkocji, który poprowadził USA do przełomowego trzeciego miejsca w Mistrzostwach Świata w 1930 roku, oraz niemiecką legendę piłki nożnej Jürgena Klinsmanna, który ukształtował swoją kadrę na Mistrzostwa Świata 2014 wokół dzieci wojskowych.
W zeszłym tygodniu, gdy USA pokonały Australię 2-0, jednym z wyróżniających się graczy był Alex Freeman, 21-letni zawodnik, który mógłby spróbować swoich sił w futbolu amerykańskim, gdyby piłka nożna nie zakorzeniła się tak głęboko w jego życiu (jego ojciec, Antonio Freeman, był znanym odbiorcą NFL i mistrzem Super Bowl z Green Bay Packers). Fakt, że czarnoskóry mężczyzna o nazwisku Freeman zdobył bramkę w Mistrzostwach Świata dla swojego kraju podczas weekendu Juneteenth, nie był dziwactwem w kraju niechętnym do przyjęcia różnorodności; był, sam w sobie, nieunikniony.
Wkrótce Mistrzostwa Świata opuszczą nasze brzegi, a amerykańscy kibice sportowi wrócą do śledzenia sezonu NFL i playoffów baseballowych – nie wcześniej jednak, niż prezydent USA włączy się w to widowisko. To doskonale wpisuje się w markę Donalda Trumpa i historyczny precedens. Historycznie, Mistrzostwa Świata były szczególnie podatne na przekształcanie się w wielką scenę dla jingoistycznego tworzenia mitów, często manipulowaną przez autorytarne reżimy, które dostrzegają jej symboliczne znaczenie. Jednak posty DHS ujawniły zamiast tego fałsz amerykańskiej homogeniczności, akcentując przepaść między przedstawieniem rządu a rzeczywistością żywych doświadczeń.
Ostatecznie obecne Mistrzostwa Świata w Ameryce Północnej jasno pokazują jeden punkt: świat zjednocza się nie po to, aby wzmacniać granice, ale aby je zatarć. Flagi służą jedynie jako znaki kierujące nas z powrotem do naszych korzeni i naprzód ku możliwościom, gdzie „nasza ziemia” istnieje jako niewiele więcej niż złożona konstrukcja.
