Gdy Stany Zjednoczone zapewniły sobie zwycięstwo 3-2 nad Portugalią podczas Mistrzostw Świata w 2002 roku, komentator ESPN Jack Edwards uchwycił kluczowy moment w historii amerykańskiego futbolu. Z jego punktu widzenia w Suwon w Korei Południowej, podkreślił znaczenie tego triumfu, który stał się kamieniem milowym, prowadzącym do ćwierćfinału, co stanowiło szczyt osiągnięć męskiej reprezentacji USA do tej pory. Edwards z pasją przekazał istotę Mistrzostw Świata, podkreślając ich wpływ na krajowy krajobraz futbolowy.
„Zawodnicy z drużyny 1950, która pokonała Anglię… ten [wynik] dotyczy fundamentów, które oni położyli,” ogłosił Edwards, gdy świtanie zbliżało się na wschodnim wybrzeżu. „To dotyczy tysięcy amerykańskich rodzin, które pomogły rozwinąć ten sport, oraz ludzi w tych zakątkach całego kraju, którzy pozostali wierni piłce nożnej. A to także dla tych siedmio-, ośmio- lub dziewięcioletnich dzieci, które usłyszą o tym wyniku, gdy obudzą się rano, pobiegną na dwór, będą uderzać piłką w ścianę i marzyć o czymś jeszcze większym niż to.”
Podczas ostatnich Mistrzostw Świata, słowa Edwardsa rezonowały w mojej głowie. Żywe sceny wypełnione czerwienią, bielą i niebieskim na Zachodnim Wybrzeżu w dni meczowe przypominały o jego monologu. Imponujące liczby oglądalności telewizyjnej oraz widok chętnych dzieci w wieku od siedmiu do dziewięciu lat z rodzicami, którzy szukali autografów lub po prostu chcieli zobaczyć swoich idoli, jeszcze bardziej intensyfikowały te myśli.
W tych momentach zadawałem sobie pytanie, kiedy nadejdzie chwila inspiracji dla tych młodych fanów. Kto ją przyniesie i co to będzie oznaczać? Nie zastanawiałem się w pełni nad konsekwencjami przeciwnego wyniku.
Co musiały myśleć te dzieci, obserwując trudności USA w przegranej 4-1 z Belgią? Co mogliby powiedzieć kibice piłki nożnej swoim przyjaciołom, których w końcu przekonali, by do nich dołączyli na ten kluczowy mecz? Jakie były uczucia rodzin, o których wspomniał Edwards? Jeszcze chwilę wcześniej czuli się na skraju czegoś niezwykłego, a teraz stawiali czoła rozczarowującej rzeczywistości.
Gdzie była motywacja w chaotycznych ruchach ofensywnych drużyny, zaniechanych obowiązkach obronnych i widocznej braku zimnej krwi w kluczowych momentach? Różnica w umiejętnościach technicznych i taktycznych w porównaniu do silnej belgijskiej drużyny była rażąca. Tymczasem przeciwnicy i analitycy z całego świata cieszyli się z upadku drużyny USA.
Choć liczby oglądalności poniedziałkowego meczu jeszcze nie są znane, zeszłotygodniowy program w prime time pobił wcześniejsze rekordy, osiągając około 31 milionów widzów. Co najmniej miliony, jeśli nie dziesiątki milionów, obejrzały ich pierwsze spotkanie z męską reprezentacją USA, tylko po to, by zobaczyć występ, który nie spełnił oczekiwań.
Ta nowa publiczność nie była częścią długotrwałych fundamentów, o których wspominał Edwards, ale wiedzieli, jak wygląda konkurencyjna drużyna. Obserwowali Meksyk, który mimo swoich wad walczył dzielnie przeciwko Anglii. Widieli odważny występ Zielonego Przylądka przeciwko Argentynie, obok wcześniejszych występów Stanów Zjednoczonych na Mistrzostwach Świata, w tym uderzającego zwycięstwa 4-1 nad Paragwajem i solidnego 2-0 nad Bośnią i Hercegowiną.
Mistrzostwa Świata 2026 zapowiadano jako heraldy postępu dla męskiej reprezentacji USA. Tymczasem ten turniej może stworzyć fałszywe poczucie nadziei, prowadząc nas do przekonania o jaśniejszej przyszłości, która teraz wydaje się nieuchwytna. Zamiast tego znów znajdujemy się w znanym terenie — dobrze grając przeciwko słabszym przeciwnikom, jednocześnie wciąż pragnąc przełomowego sukcesu przeciwko silniejszym.
Przeprowadzonych zostanie wiele analiz, które zgłębią powody rozczarowującego występu USA w poniedziałek wieczorem. Niemniej jednak, nie jestem przekonany, że będzie to miało duże znaczenie. To, co pozostaje w moim umyśle, to przerażająca świadomość: Stany Zjednoczone właśnie zmarnowały bezprecedensową szansę na rozwój amerykańskiego futbolu.
Jakie będą konsekwencje, gdy potencjalna nowa baza fanów — skuszona perspektywą raz w życiu Mistrzostw Świata u siebie — staje w obliczu nie tylko rozczarowania, ale także pokazania całkowitej niewystarczalności?
Możemy być bliscy odkrycia odpowiedzi.
