Po swoim powołaniu na stanowisko trenera reprezentacji Anglii, Thomas Tuchel podkreślił swoje pragnienie, by styl gry przypominał Premier League, charakteryzujący się wysoką intensywnością i szybkim, agresywnym futbolem. Wyraźnie przedstawił swoją wizję, a skład został zbudowany w celu dominowania nad rywalami poprzez szybkość i nieustanną energię.
Tuchel dokonał wyboru zawodników, w tym specjalistów oraz graczy, którzy mogą pozytywnie wpływać na atmosferę w zespole. Miał alternatywy na różnych pozycjach i otrzymał dużą swobodę w podejmowaniu odważnych decyzji. Pomimo krytyki za brak kreatywności graczy takich jak Phil Foden, Cole Palmer, Adam Wharton, Morgan Gibbs-White i Trent Alexander-Arnold, Tuchel bronił swoich decyzji, twierdząc, że miał jasny plan.
Pierwsze oznaki szybkiej strategii Anglii były widoczne w ich zwycięstwie nad Chorwacją w fazie grupowej. Jednakże ten impet dramatycznie osłabł w półfinale przeciwko Argentynie, gdzie Anglia zmarnowała prowadzenie 1:0. Zespół pokazał szokujący poziom autodestrukcji, gdy ostrożne podejście Tuchela pozwoliło Lionelowi Messiemu i jego kolegom przejąć kontrolę nad meczem.
Doniesienia wskazują, że kilku zawodników w składzie było zdezorientowanych taktycznym wycofaniem Tuchela, wyrażając zaskoczenie jego decyzją o przyjęciu tak defensywnej strategii. Wiele osób było szczególnie zaskoczonych brakiem szybkości ze strony takich graczy jak Noni Madueke, Bukayo Saka i Marcus Rashford, którzy mogli być wykorzystani do wykorzystania kontrataków przeciwko Argentynie.
Tuchel spotkał się z poważną krytyką ze strony byłych zawodników po meczu. Thomas Müller, były niemiecki napastnik, ostro skrytykował Tuchela za sposób, w jaki pozwolił Argentynie dominować w meczu. Tymczasem Wayne Rooney, ekspert BBC i były napastnik Anglii, zauważył, że taktyka Tuchela była obarczona ryzykiem.
Analiza meczu wykracza poza ostateczny wynik. Atmosfera w obozie wydawała się ogólnie pozytywna, ponieważ zawodnicy wcześniej wykazali jedność w swoim meczu przeciwko Meksykowi na stadionie Azteca. Niemniej jednak ich występ brakował rytmu i wyraźnej tożsamości, co rodzi pytania o konfigurację składu Tuchela i jego wykonanie podczas turnieju.
Choć może być nieproduktywne rozmyślanie o nieobecności takich graczy jak Palmer i Foden, to również prawdopodobne, że Tuchel nie rozważałby ich w akcji, nawet gdy Anglia prowadziła przeciwko Argentynie. Jego niechęć do wykorzystania szybkich napastników na ławce, w tym Saki, który mógłby wykorzystać słabości Nicolás Tagliafico, jest godna uwagi. Saka zmagał się z kontuzją Achillesa, a mimo że pokazał momenty geniuszu w wcześniejszych meczach, Tuchel wydawał się nie mieć w nim zaufania w kluczowych momentach.
Ostatecznie Tuchel wpadł w znany schemat polegania na zawodnikach, którzy byli albo w złej formie, albo podatni na kontuzje. Nieobecność Saki na boisku była wyraźna, ponieważ Tuchel ograniczył swoje taktyczne opcje. Strategia miała na celu, aby skrzydłowi stwarzali okazje na bokach, jednak Tuchel powstrzymał się od użycia graczy takich jak Madueke, który borykał się z problemami formy. To rodzi pytanie, czy Tuchel pominął inne opcje, takie jak Jarrod Bowen czy Rio Ngumoha, biorąc pod uwagę problemy kondycyjne Saki.
Kolejnym punktem niepokoju był stan zdrowia kilku zawodników. Tino Livramento wrócił do domu z powodu kontuzji, podczas gdy John Stones miał problemy z formą w centralnej obronie. Reece James, który również grał na trudnej pozycji prawego obrońcy, zmagał się z problemami z mięśniami udowodnionymi skurczem tuż przed wyrównującym golem Argentyny.
Takie problemy były przewidywalne, a warto zauważyć, że dostępne opcje w obronie były ograniczone. Luke Shaw i Lewis Hall to zdolni lewi obrońcy, ale mają historię problemów z kontuzjami. Tymczasem niezadowolenie Harry’ego Maguire’a z powodu braku powołania odzwierciedla trudne podejmowanie decyzji przez Tuchela.
Pomimo włączenia sześciu środkowych obrońców do składu, istniała tylko jedna opcja lewonożna w postaci Nico O’Reilly i zaledwie czterech środkowych pomocników. To ograniczyło elastyczność Tuchela, zwłaszcza w obliczu ciągłych problemów Declana Rice’a z bólem nerwowym w udzie i dolnej części pleców.
Rola Rice’a jest kluczowa dla struktury pomocy Anglii; bez niego ramy zespołu się rozpadają. Tuchel był świadomy trudności Rice’a w kończeniu meczów, ale nie zapewnił odpowiedniej alternatywy, polegając zamiast tego na Jordan Hendersonie i Kobbie Mainoo jako rezerwach.
Henderson, teraz 36-letni, grał minimalnie przed kontuzją nadgarstka podczas celebracji po meczu z Meksykiem. Jego efektywność jako zawodnika była wątpliwa, a preferowaną reakcją Tuchela na problemy Rice’a było wprowadzenie Jamesa do pomocy. Mainoo, który jeszcze nie zdołał się ugruntować w kadrze, oraz Wharton, inny obiecujący rozgrywający, zostali pominięci, tak samo jak inni zdolni pomocnicy, tacy jak Alex Scott i Myles Lewis-Skelly.
Decyzje Tuchela rodzą pytania o jego zrozumienie wykorzystania składu. Chociaż ubolewał nad brakiem kontroli Anglii podczas meczu z Argentyną, wykluczył zawodników, którzy czują się komfortowo z piłką. Wydaje się, że jest to celowy wybór, jeszcze bardziej zagadkowy przez jego niezdolność do trzymania się pierwotnego planu.
Dlaczego nie wykorzystał bardziej efektywnie swojego składu? Tuchel wspomniał, że miał 14 lub 15 zawodników gotowych do rozpoczęcia, a inni zostali wyznaczeni do konkretnych scenariuszy. Ivan Toney został uwzględniony jako opcja rezerwowa, a chociaż nieużycie go do momentu, gdy zespół stanął w obliczu eliminacji, miało sens, pominięcie Ollie Watkinsa było zaskakujące. Słaby występ Harry’ego Kane’a wymagał zmiany, a Watkins mógłby zapewnić potrzebną szerokość. Zamiast tego otrzymał tylko krótki występ przeciwko Panamie i może uważać, że Tuchel zbytnio polegał na Kane’ie.
Historycznie wielu trenerów Anglii zawiodło przez nadmierne pobłażanie gwiazdom. Tuchel miał złamać ten trend, jednak teraz znajduje się w podobnej sytuacji jak wielu jego poprzedników. Krytyka dotycząca jego taktyki będzie intensywna. Niektórzy zawodnicy mogą kwestionować ostrożny umysł trenera, podczas gdy inni mogą szukać odpowiedzi na brak możliwości. Kibice stają się niespokojni, a chociaż Związek Piłki Nożnej może nadal ufać Tuchelowi, to szkody dla jego reputacji są znaczne. Jego błędy taktyczne i sposób przegranej będą trudne do zignorowania.
- Thomas Tuchel
- Anglia
- Mistrzostwa Świata 2026
- Mistrzostwa Świata
- Argentyna
- analiza
