Gdy Cristian Romero ustawił się, aby przyjąć podanie zaledwie dziesięć jardów od własnej linii bramkowej, Jude Bellingham i Anthony Gordon dostrzegli możliwość popełnienia błędu. Postawa środkowego obrońcy wydawała się mało idealna, gdy cofnął się, aby zebrać piłkę, zwrócony w stronę lewego boku boiska, podczas gdy jego przeciwnicy zbliżali się.
Majac tylko chwilę na kontrolę skaczącej piłki, dostosowanie ciała i zlokalizowanie drogi podania przez zbliżających się angielskich graczy, zadanie wydawało się przytłaczające. Niemniej jednak, w tę konkretną środę okoliczności były inne. Pierwszy dotyk: piłka została perfekcyjnie kontrolowana. Drugi dotyk: lekko przesunął piłkę w lewo swoją prawą nogą. Trzeci dotyk: lewą nogą płynnie podał ją czekającemu Nahuelowi Molinie.
Krótko potem Romero otrzymał żółtą kartkę za taktyczny faul na Bellinghamie. Choć mogło się to wydawać istotne, bardziej pilna sprawa została już rozwiązana.
To podkreśla złożoność gracza, którego próbowali przechytrzyć. To nie był Cristian Romero, podatny na błędy kapitan historycznie słabego Tottenhamu. To był Cristian Romero, często nieprzewidywalny, ale w dużej mierze niezawodny fundament defensywy Argentyny.
W Tottenhamie Romero prowadził drużynę znaną z kiepskiego podań w jeszcze jednej walce o utrzymanie. Stał się poszukiwanym zawodnikiem w Premier League dzięki swoim umiejętnościom defensywnym, otrzymując żółte kartki tak swobodnie, jakby były ulotkami modnego klubu.
W miarę trwania sezonu jego skłonność do dostarczania zbyt agresywnych wyzwań stała się bardziej problemem dla zarządu Spurs niż motywacją dla jego zmagających się kolegów z drużyny.
Gdy Spurs za każdym razem zawodzili po tym, jak przeciwnik zdobył pierwszego gola, frustracja Romero rosła. Kontuzja w kwietniu zakończyła jego sezon przedwcześnie, doprowadzając go do łez — nie tylko z powodu trudnej kampanii, ale także dlatego, że zagrażała jego aspiracjom związanym z Mistrzostwami Świata. W poszukiwaniu ukojenia zwrócił się do znanego źródła.
Początkowo krytykowany za planowanie pominięcia ostatniego meczu Tottenhamu, aby odwiedzić swój klub dzieciństwa Belgrano na mecz przeciwko River Plate, Romero ostatecznie zdecydował się wrócić do Londynu. Obserwował, jak Tottenham zapewniał sobie status w Premier League, zanim dołączył do zbiorowego oddechu ulgi. Gdy to zadanie zostało zakończone, wrócił do Argentyny, gdzie znalazł radość znacznie większą niż jego zobowiązania klubowe, kończąc swoją rehabilitację tuż przed Mistrzostwami Świata.
Dla większości graczy La Albiceleste noszenie ikonicznych białoniebieskich barw przekształca Romero w jednego z jedenastu pasjonatów, którzy są oddani pozostawieniu każdego kawałka wysiłku na boisku. Obok Lisandra Martíneza stanowi nieustępliwą barierę między przeciwnymi napastnikami a Emilianem Martínezem. Z wyjątkiem Lionela Messiego i bramkarza Aston Villi, Romero wyróżnia się jako prawdopodobnie najbardziej konsekwentny zawodnik Argentyny na drodze do trzeciego finału Mistrzostw Świata w czterech turniejach.
W przeciwieństwie do swojej roli w Tottenhamie w zeszłym sezonie, Romero skoncentrował się bardziej na łączeniu defensywy Argentyny z pomocą podczas posiadania piłki. Bardziej zorganizowane otoczenie wokół niego ograniczyło jego tendencję do zbaczania z pozycji i wpadających w pułapki zastawiane przez przeciwników, błąd, który często był wykorzystywany w poprzednim sezonie. Dodatkowo stał się jednym z najbardziej niezawodnych celów Messiego do wygrywania pojedynków powietrznych. Dramaticzna powrotnia Argentyny przeciwko Egiptowi rozpoczęła się od tego, że Romero przyjął swoją drugorzędną rolę, działając jako prowizoryczny napastnik, który porusza się równolegle do swojego napastnika, gdy ma piłkę. Egipska defensywa miała trudności z uwzględnieniem tej taktycznej zmiany w 79. minucie, gdy znalazł przestrzeń między Ramym Rabią a Yasserem Ibrahimem, aby głową umieścić w siatce krzyż z Messiego, rozpoczynając powrót.
Romero jest gotów na wszystko, co jest potrzebne do sukcesu. W niedzielę będzie to obejmować śledzenie zwinnych ruchów Mikela Oyarzabala i zapewnienie, że uzdolnieni dryblerzy Hiszpanii nie sprowokują go do niepotrzebnych fauli. Argentyna przygotowuje się do wyzwania dla odporności Hiszpanii, ponieważ niewiele drużyn odważyło się fizycznie skonfrontować z finalistami od zaskakującego remisu Wysp Zielonego Przylądka w fazie grupowej. Choć może to wydawać się zniechęcającym zadaniem dla Cristiana Romero z Tottenhamu, zawodnik, którego widzisz na tych Mistrzostwach Świata, nie jest definiowany przez ten klub. Cristian Romero z Argentyny rozumie powagę sytuacji.
Tylko czas pokaże, czy po powrocie do Spurs zostanie ciepło przyjęty, chociaż mało prawdopodobne, by zraził się perspektywą krytyki. Fani mogą zamiast tego zdecydować się chwalić Djed Spence’a za jego wzorowe występy przeciwko Argentynie, zamiast koncentrować się na Romero, który był widziany żywiołowo rozmawiający z zaskoczonym Bellinghamem po ostatnim gwizdku w Atlancie.
Do tego czasu w pełni zaakceptował swoją alternatywną tożsamość jako kluczowy członek drużyny, która zaciekle broni dziedzictwa Messiego. Jest to szczególnie prawdziwe po tym, jak działania Bellinghama na nowo wznieciły rywalizacyjną ducha Messiego krótko po rozpoczęciu meczu — dążenie, które będzie kontynuowane, aż Messi zakończy karierę. Jego obowiązki jako kapitana storczykowego, ale wadliwego klubu w Londynie mogą poczekać jeszcze chwilę.
- Argentyna
- Mistrzostwa Świata 2026
- Mistrzostwa Świata
- Tottenham Hotspur
- cechy
