„Pozwól mi się uwolnić w więzieniu, a skończę na jego terenie” – zauważył Pedro Porro. Pozwól mu biegać w polu karnym, a on również zajmie tę przestrzeń. Kiedy prawy obrońca Hiszpanii wpadł w pole karne jak uciekinier, goniąc za znakomitym podaniem Daniego Olmo, zachował spokój i umieścił piłkę w siatce, zdobywając drugi gol w Dallas. Z jeszcze pół godziny do końca tego półfinału, mecz wydawał się rozstrzygnięty. Czuli to, jakby to zawsze było zapisane w gwiazdach.
Porro świętował, całując herb i biegnąc w kierunku flagi rogu, a jego koledzy z drużyny z niecierpliwością do niego dołączyli. Miał za zadanie powstrzymać groźnego Kyliana Mbappé, najlepszego strzelca turnieju, a Porro stanął naprzeciwko przerażającego francuskiego ataku, często porównywanego do czterech jeźdźców apokalipsy. Jednak nigdy nie unikał wyzwań, a gdy nastał kluczowy moment, to on był tym, który uderzył. Instynkt wziął górę, choć tylko na chwilę, ale jak wspaniała to była chwila, zapewniając Hiszpanii miejsce w finale Mistrzostw Świata.
To był drugi gol Porro w turnieju; strzelił więcej goli niż puścił. Przed półfinałem zastanawiał się nad znalezieniem równowagi między atakiem a utrzymywaniem solidności defensywnej, zauważając: „To zależy od tego, z kim grasz: przeciwko Belgii przez cały mecz byłem praktycznie z [Jérémy] Doku. Tylko raz naprawdę poszedłem do przodu” – powiedział, dodając w idealnym momencie: „A to był nasz gol.” Świetnie zagrane. Tutaj, znów ruszył do przodu, ale to zostanie zapamiętane na zawsze. „Nawet w moich najśmielszych marzeniach nie mogłem sobie tego wyobrazić” – wyraził.
Jednak Hiszpania miała pewność, gdy Porro zdobył drugi gol. To nie tylko dlatego, że podwoili swoje prowadzenie, ale także dlatego, że kontrolowali mecz. Wszystko rozwijało się zgodnie z ich strategią. Choć miał tam bronić, również spełnił tę rolę, tak samo jak jego koledzy, nie przez heroiczną grę, ale przez pewną obecność, kontrolę i opanowanie nad grą. „Wiedzieliśmy, że kluczem było utrzymanie piłki” – stwierdził Pau Cubarsí. Francja miała trudności z zadawaniem im jakiejkolwiek szkody do tego momentu i byli pewni, że nadal będą to robić.
Zrealizowali swój plan gry bezbłędnie. Gdy Unai Simón obronił strzał Ousmane Dembélé w 94. minucie, było to dopiero drugi raz, kiedy Francja zarejestrowała strzał na bramkę. W całym turnieju Hiszpania straciła tylko jednego gola. Ich występ był bezbłędny, stanowiąc zgraną jednostkę bez słabości. Ta dominacja była oczywista w tym, jak objęli prowadzenie i jak potrafili je utrzymać, grając w tym monumentalnym meczu z poziomem spokoju, jakiego nie widziano od czasów, gdy Mikel Oyarzabal zamienił rzut karny, który rozpoczął ich strzelanie.
Oyarzabal, z pośród wszystkich zawodników, był idealnym wyborem do wykonania rzutu karnego, który dał Hiszpanii prowadzenie 1-0. „Niewiele rzeczy w piłce nożnej sprawia, że jestem nerwowy” – zauważył niedawno, a rzuty karne z pewnością nie są jedną z nich. Strzelił w każdym finale, w którym brał udział, w tym decydującego gola przeciwko Anglii na Euro dwa lata temu. Z miejsca karnego poprowadził Real Sociedad do ich pierwszego tytułu Copa del Rey od 34 lat, a pięć lat później ponownie. Z rekordem 53 wykonanych rzutów karnych i sześcioma niewykorzystanymi, z wynikiem 89,65%, nie zamierzał tym razem zawieść.
Cichy człowiek podszedł do rzutu karnego z tą samą pewnością i spokojem, tą samą stalowością, która charakteryzowała grę Hiszpanii przez całe popołudnie. „Wiedzieliśmy, że na spokojnie możemy im zaszkodzić” – stwierdził Oyarzabal. Jednym szybkim uderzeniem przypieczętowali mecz. Wyczerpany, Porro ustąpił miejsca późno w grze. Z ławki obserwował, jak Hiszpania utrzymywała swoje prowadzenie w chórze olés, ucieleśniając całkowitą wyższość.
Na trybunach legendy futbolu, takie jak Xavi Hernández, Iker Casillas, Carles Puyol i Sergio Ramos, były świadkami tego widowiska. Gdy Hiszpania podniosła Puchar Świata w 2010 roku, Porro świętował, skacząc do fontanny na Plaza de España w Don Benito, w Estremadurze. Wówczas był dziesięcioletnim chłopcem, którego rodzina zmagała się z utrzymaniem, a jego dziadek Antonio zabierał go wszędzie. Teraz, dzień po urodzinach Antonio, on i jego pokolenie znajdują się o krok od powtórzenia tego historycznego osiągnięcia.
„To nie jest moje; to wszystkich 26 z nas” – zauważył Porro. To zwycięstwo należy do niego i jego kolegów z drużyny, w tym Marca Cucurelli, Aymeric’a Laporte’a oraz wyjątkowo utalentowanego 19-letniego Cubarsí. Dla Rodri, który zagrał na niezwykle wysokim poziomie, obok Fabiána Ruiza. Dla wszystkich piłkarzy, którzy przetrwali miesiąc na drodze i mają ostatnią przeszkodę do pokonania, „rodzina”, o której często mówi trener, która sprawiła, że Francja wydawała się zwyczajna. Chociaż nie wszyscy mogą być gwiazdami, z wyjątkiem Lamine Yamal, to był triumf dla pracowitych jednostek. Hiszpania ucieleśniała swoją istotę, tak jak Luis de la Fuente prosił ich o to. „Spokój to siła” – lubi mówić, ale czasami, gdy moment jest odpowiedni, nadszedł czas, aby uwolnić ich potencjał.
- Mistrzostwa Świata 2026
- Hiszpania
- Francja
- Mistrzostwa Świata
- analiza
