W dążeniu do awansu, irańska drużyna narodowa w piłce nożnej czerpała inspirację z bogatej przeszłości, stając naprzeciwko Belgii, zajmującej dziewiąte miejsce w rankingu światowym, w niedzielę.
Przed meczem drużyna obejrzała motywujący film, prezentujący kluczowe momenty z dwóch poprzednich występów Iranu na Mistrzostwach Świata. Pomocnik Alireza Jahanbakhsh zauważył, że w tych nagraniach znalazły się zacięte obrony oraz znaczące osiągnięcia przeciwko piłkarskim gigantom, takim jak Hiszpania i Portugalia, co odzwierciedla determinację tego pokolenia z dumnego narodu piłkarskiego.
Choć takie motywacyjne działania są powszechne przed ważnymi meczami, niezwykły zbieg okoliczności zauważył Saman Ghoddos, który wskazał, że film przewidział kluczowy moment spotkania, które zakończyło się bezbramkowym remisem, stawiając Iran na krawędzi najlepszego występu na Mistrzostwach Świata w historii.
W 59. minucie bramkarz Alireza Beiranvand wykonał zdumiewający, dynamiczny ratujący strzał, który zaparł dech w piersiach 70 317 widzów na Stadionie w Los Angeles. Ten moment, choć niezwykły, nie był całkowicie niespodziewany; Beiranvand zdobył sławę, broniąc rzut karny od Cristiano Ronaldo w 2018 roku i wykonując kluczowe obrony w zwycięstwie 1:0 nad Marokiem w tym samym turnieju. Ghoddos podkreślił, że to był dokładnie ten moment, który zespół podkreślił w swoim filmie przedmeczowym.
„Ta sama sytuacja miała miejsce teraz,” zauważył. „Jedność, duch walki, który mamy dla siebie nawzajem, dla naszego kraju, dla ludzi, dla których próbujemy wygrać każdy mecz, staramy się nie stracić bramki, i taka sytuacja może się zdarzyć.”
Iran często znajdował się w krytycznych momentach podczas dużych turniejów. Niewiele brakowało mu, aby awansować do fazy pucharowej w 2022 roku po porażce z USA, a także doświadczył niepowodzeń w 2014 i 2018 roku przeciwko Lionelowi Messiemu i Ricardowi Quaresmie, odpowiednio. Kluczowa obrona Beiranvanda może oznaczać pozytywny zwrot dla zespołu.
„W naszych ostatnich turniejach, Pucharze Azji, Mistrzostwach Świata, [w] ostatniej minucie nie dostaliśmy tego, na co zasłużyliśmy, teraz jest jednym z takich momentów,” stwierdził Jahanbakhsh, wyrażając przekonanie, że Iran mógłby zapewnić sobie zwycięstwo przeciwko dziesięcioosobowej belgijskiej drużynie. „Więc to naprawdę w naszej mocy, aby zrobić to, co musimy najpierw dla naszych ludzi w domu, a potem dla siebie. Niektórzy z nas grają razem od ponad 10, 12 lat. Mamy nadzieję, że zrobimy [nasz] najlepszy występ [przeciwko Egiptowi].”
Decydujący moment Beiranvanda dodał wyjątkowego smaku do meczu, jednak atmosfera na zewnątrz Stadionu w Los Angeles odzwierciedlała tę z ich poprzedniej wizyty, która zakończyła się remisem 2:2 z Nową Zelandią. Kibice nosili różne zmodyfikowane koszulki, pragnąc być świadkami podróży swojej drużyny w kierunku awansu poza fazę grupową Mistrzostw Świata po raz pierwszy.
Jednak w tłumie znajdowała się również znaczna liczba protestujących, około 200 osób skandowało za usunięciem Islamskiej Republiki, oskarżając drużynę o reprezentowanie „terrorystów” zamiast przeciętnego irańskiego obywatela. Inni skierowali swoje frustracje w stronę FIFA. Na zewnątrz stadionu baner przedstawiał plecak oznaczony '168′, odnosząc się do 168 ofiar utraconych podczas amerykańskiego i izraelskiego ataku na irańską szkołę, z przesłaniem „Nie dla gier wojennych FIFA.”
Pomimo ograniczeń rządowych, flagi lwa i słońca Iranu były powszechne wśród uczestników. Chociaż wiele z nich zostało skonfiskowanych przy wejściu, sprzedawcy na zewnątrz stadionu nadal oferowali towary z tym emblematem.
Gdy zabrzmiała pieśń narodowa, znany miks buczenia i gwizdów powrócił, tak jak podczas ich ostatniego występu. Kiedy mecz się rozpoczął, tłum żywo reagował na każdy belgijski atak oraz każdą desperacką obronę Iranu. Głośno domagali się usunięcia Nathana Ngoya po tym, jak sfaulował Mehdi Taremi, a ich okrzyki wybuchły, gdy sędzia się zgodził.
„Wiemy, że zasługują na wiele, nawet ludzie, którzy przyszli dziś na stadion z różnymi pomysłami, różną ideologią, różną kulturą i z różnych miast w Iranie,” skomentował Jahanbakhsh. „Są pewne rzeczy, które [Irańczycy] mają wspólne wszędzie na świecie. Jedna to drużyna Melli, druga to ghormeh sabzi [charakterystyczny gulasz], a trzecia to tahdig [chrupiący ryż].”
Ciekawie, dynamika tłumu odzwierciedla zmianę. W 2022 roku protesty były powszechne podczas pierwszego meczu Iranu, co zbiegło się z zaangażowaniem kraju w ruch „Kobieta, Życie, Wolność”. W czasie drugiego meczu protesty znacznie osłabły, ponieważ uczestnicy wyrażali obawy dotyczące potencjalnego nadzoru ze strony agentów reżimu przebranych za kibiców. Choć minorowe spory wśród osób nadal były obserwowane, były znacznie mniej widoczne tym razem.
Na boisku występ Iranu pozostał stabilny, prezentując swoją charakterystyczną nieustępliwą obronę oraz pomysłowy atak. Chociaż Belgia wykazała ostry zmysł do ataku, borykała się z odnalezieniem skutecznego strzału, a Romelu Lukaku był kontrolowany przez Shoja Khalilzadeh. Iran myślał, że zdobył bramkę w pierwszej połowie dzięki sprytnie wykonanym rzutem wolnym przez Taremi, ale gol został anulowany z powodu spalonego.
Ostatecznie decydujący moment meczu nadszedł w 59. minucie, będąc świadectwem wzrostu Beiranvanda z względnej nieznajomości po jego znakomitych występach na Mistrzostwach Świata w 2018 roku. Jego potężne wykopy były uformowane przez doświadczenia z dzieciństwa, kiedy rzucał kamieniami z przyjaciółmi po irańskiej wsi, co poprowadziło go do kontynuacji kariery w piłce nożnej pomimo trudności.
„Dziś był niesamowity, a przez ostatnie kilka lat również był niesamowity,” chwalił Beiranvanda Ghoddos. „Jest najlepszym bramkarzem w historii naszego kraju.”
