Wszyscy znają kogoś podobnego do Alexi Lalas. Uosabia on głośnego mówcę, którego tyrady są pozbawione treści, osobę, która jest duszą towarzystwa, na którą nikt nie chce przyjść, oraz „wielką osobowość”, która konsekwentnie źle odczytuje atmosferę. Lalas reprezentuje wizję korporacyjnej Ameryki o zabawnym facecie, tym, którego kac po podróży służbowej nie powstrzymuje przed zajęciem pierwszego miejsca w kolejce do bufetu śniadaniowego w hotelu, z mokrymi włosami i rozpiętą koszulą. Z pewnością skradłby show podczas karaoke na konferencji poświęconej finansowaniu infrastruktury. Jednak gdyby to był jedyny wpływ Lalas, społeczeństwo mogłoby z radością zignorować jego obecność. W rzeczywistości Lalas jest najbardziej prominentną postacią mediów w amerykańskim futbolu i jest wszechobecny podczas tych Mistrzostw Świata.
Wielu widzów mogło doświadczyć uczucia przerażenia, gdy znana twarz Lalas pojawiła się na Foxie na inauguracji turnieju, przypominając odczucia wyrażone w memie Grand Theft Auto: „O kurczę, znowu to samo.” Stała obecność Lalas podczas każdego Mundialu przypomina odpowiedź amerykańskiej telewizji na wojnę w Iranie: niechciana, powszechnie nielubiana i stająca się nużącą próbą zarządzania kryzysem z upływem czasu. Jednak pojawiła się iskierka nadziei: Fox zaangażował elitarnych europejskich napastników Thierry’ego Henry’ego i Zlatana Ibrahimovicia, aby wyzwać Lalas i wprowadzić trochę ekscytacji do relacji. Pod przewodnictwem Rebecci Lowe, ten odnowiony panel sugeruje bardziej zniuansowane podejście w porównaniu do hałaśliwych komentarzy typowych dla wcześniejszych transmisji Mistrzostw Świata Foxa.
Podczas gdy Ibrahimović wypada blado, przypominając zmęczonego Samira Nasriego w swoim komentarzu, Henry błyszczy, ciesząc tych, którzy śledzili jego wnikliwe analizy w trakcie sezonu Ligi Mistrzów na CBS. Już zaczyna tkać swoje fascynujące wpływy na panelu, wprowadzając świeżość w rywalizacji z Lalasem. Mecze takie jak Brazylia z Marokiem, Holandia z Japonią oraz Francja z Senegalem miały swoich entuzjastów, ale żaden z nich nie dorównuje emocjom związanym z rywalizacją Henry’ego z Lalasem. To starcie jest prawdziwą atrakcją Mistrzostw Świata.
W ostatnim segmencie studia Henry w wiralowy sposób wyśmiał Lalas, udając podanie jedną nogą, a następnie zabierając piłkę drugą, co pozostawiło obrońcę, który ma na koncie 96 występów dla Stanów Zjednoczonych, w zakłopotaniu. Debata w studio przypominała egzekucję w zwolnionym tempie, a dobra wiadomość jest taka, że ta fascynująca rywalizacja wciąż ma przed sobą tygodnie rozwoju.
W przeciwieństwie do bezmyślnego przyzwolenia i męczących rozmów panujących w amerykańskich komentarzach sportowych, Henry wnosi na ekran powiew wyższości, charakteryzujący się uniesionymi brwiami, zamarłymi spojrzeniami, drgającymi wargami i oschłymi wzruszeniami ramion. Poza swoimi wyuczonymi gestami, Henry dysponuje bystrym intelektem i dowcipnym poczuciem humoru. Kiedy jego smukła sylwetka pojawia się na ekranie, widzowie mogą oczekiwać przenikliwej analizy gry, historycznych odniesień taktycznych i niezapomnianych mimik. Lalas, aby pożyczyć termin z zarządzania dotyczący graczy o mniejszej finezji, „oferuje coś innego.” Jego ciągłe kontrarianstwo, nieustępliwy patriotyzm i ordynarne przekonanie, że Ameryka jest przyszłością futbolu, stanowią sedno jego osobowości.
Chociaż Lalas miał zasłużoną karierę zawodniczą, niewątpliwie brakuje mu klasy Henry’ego, który często uważany jest za najlepszego zawodnika w historii Premier League. Różnice w ich futbolowych historiach stają się coraz bardziej awkward w miarę postępu turnieju, z Lalasem wycofującym się w milczenie, gdy Henry demonstruje swoją głęboką wiedzę o sporcie. W rozmowach, w których Henry swobodnie wspomina o grze obok Lionela Messiego czy zamianie koszulek z Ronaldo Nazário podczas Mistrzostw Świata, co może wnieść Lalas—wchodząc z ławki za Earnie Stewartem w towarzyskim meczu przeciwko Szkocji w 1998 roku? Pomagając Kansas City Wizards w zajęciu ostatniego miejsca w zachodniej konferencji MLS w 1999 roku? Czy Lalas miał elitarną karierę zawodniczą? Nie. Czy angażuje się w konieczne badania, aby zrekompensować swoje niższe statusy podczas rozmów z legendami, takimi jak Henry i Ibrahimović? Również nie. A czy jest uroczy, zabawny lub charyzmatyczny przed kamerą? Niekoniecznie.
Jeśli Clint Dempsey symbolizuje amerykański sen futbolu—wstając z parku przyczep i pokonując przeciwności, aby stać się jednym z najlepszych graczy w historii USMNT—Lalas reprezentuje amerykański koszmar. Człowiek, który zdobył ogólnokrajową uwagę w 1994 roku dzięki efektownym umiejętnościom i wyrazistym włosom, stał się międzynarodowym obiektem drwin. Kiedyś śpiewał chwytliwe melodie i czarował celebrytów; teraz w mediach społecznościowych broni reklam podczas przerw na nawodnienie i cytuje konta z zaledwie 197 obserwatorami, wyrażając dumę z nazywania tego sportu „soccer”, a nie „football” (serio, KTO ZWRACA NA TO UWAGĘ?).
W jaskrawym kontraście stoi Henry. Głos Francuza—wypełniony charakterystycznymi samogłoskami, wyraźnymi wymowami i zaokrąglonymi R—dodaje odrobinę europejskiego stylu do jego komentarzy. Wśród wielu talentów Henry’ego jako komentatora znajduje się zrozumienie, że nie trzeba mówić głośno, aby wywrzeć wpływ. Lalas, z drugiej strony, rzadko dostarcza czegokolwiek wartościowego, ale kiedy już to robi, zawsze na pełnym głosie: „CZAS NA GRĘ!” Może był czas, kiedy Lalas przedstawiał łagodniejszą, bardziej przemyślaną twarz amerykańskiego futbolu, ale ten okres już dawno minął. Podczas gdy Lalas narzeka na oczywiste („Potrzebujemy, aby Christian Pulisic się zaangażował!”), Henry ucieleśnia kosmopolityczny spokój, a to zestawienie stylów, a nie bezpośrednia konfrontacja, stanowi rdzeń ich trwającej bitwy.
W trakcie wczesnych dni turnieju często wydawało się, że współprowadzący Lalas są zobowiązani do uznania go za interesującego, co było widoczne w ich wymuszonych skinieniach i udawanym śmiechu na jego charakterystyczne „numery.” Tyrady, improwizowane rymy i rozczarowujące crescendo: Lalas rzeczywiście dostarczył pełen pakiet do tej pory, podczas gdy jego towarzysze w studiu usiłowali szczerze udawać radość i wnikliwe komentarze.
Podczas analizy w przerwie meczu Francja vs Senegal, Lalas opisał drużynę francuską jako “lacksadaiscal,” co było niezgrabną wymową “lackadaisical,” która niezamierzenie zilustrowała cechę, którą chciał skrytykować. Szczególnie zauważył zmarnowaną okazję Senegalu, wołając: “Sarr! Nad poprzeczką! Uderz daleko!”—charakterystyczny rym, który zdobył uprzejme uśmiechy od Lowe i Ibrahimovicia. W międzyczasie Henry zaśmiał się i pokręcił głową w udawanym niedowierzaniu, powtarzając “Sarr nad poprzeczką,” jakby chwaląc dziecko za udane rymowanie “kot” z “matą.” Geniusz występu Henry’ego w tym telewizyjnym starciu polega na jego zdolności do ukrywania swojego lekceważenia dla Lalas pod warstwą galijskiego nonszalancji. Czy Henry jest niegrzeczny, czy po prostu przejawia swoją francuską naturę?
Ibrahimović często wyrażał swoje wspólne lekceważenie dla Lalas, ale nie może dorównać finezji Henry’ego w ujawnianiu niedociągnięć Lalas. Francuska ikona jest chętna do nauki i zgłębiania nieznanych graczy i krajów, podczas gdy Lalas wydaje się wierzyć, że nie musi wkładać wysiłku tylko dlatego, że jest Amerykaninem, a Ameryka jest numerem jeden. W przeddzień meczu USA z Australią w piątek, Henry przedstawił wnikliwą obronę futbolu kontratakującego oraz niespodziewanie głęboką analizę umiejętności pomocników Socceroos, Connora Metcalfe’a i Paula Okon-Engstlera, graczy, którzy dopiero niedawno mogli być znani w Australii czy Ameryce.
W międzyczasie w Seattle, wśród tłumu amerykańskich fanów, Lalas określił obrońcę Socceroos Alessandro Circati jako “Cicadę.” Po tym ustaleniu wrócił do swojej zwykłej rutyny, ogłaszając: “Ameryka chce świętować Amerykę, a ta drużyna daje Ameryce powód do świętowania Ameryki, a człowieku, Rob Stone, czyż to nie Ameryka?”
Rodzaj hiperbolicznego, bezdechowego komentarza, w którym specjalizuje się Lalas, jest standardowy dla kabli sportowych, ale czuje się nie na miejscu w futbolu, sporcie, który wymaga pewnego stopnia analitycznej pokory z powodu swojej globalnej natury. To podejście kontrastuje wyraźnie z dynamikami kulturowymi otaczającymi futbol w USA. Futbol w Ameryce jest w dużej mierze przyjmowany przez imigrantów, miejskich progresywistów i tych, którzy są uznawani za zbyt słabych dla mainstreamowych sportów. Istnieje dysonans między rzeczywistością futbolu w Stanach Zjednoczonych a patriotycznym zapałem relacji Foxa z Mistrzostw Świata, z Lalasem jako uosobieniem tego rozbieżności. Podczas gdy zawodnicy USMNT przemyślanie dyskutują o znaczeniu Juneteenth, Lalas, głośny zwolennik Trumpa, zajmuje się produkowaniem filmów promocyjnych dla Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego. (Pewnie z przyjemnością przyjąłby zabawny tweet DHS, który określał amerykański heroiczny wysiłek defensywny przeciwko Australii jako formę trumpiańskiej ksenofobii.) Wzniesienie kogoś tak kontrowersyjnego, drażliwego i nieprzyjemnego jak Lalas do statusu ambasadora amerykańskiego futbolu jest równoznaczne z zatrudnieniem Johna Wayne’a Gacy’ego na urodziny dzieci.
Jednak, nieprawdopodobnie i być może nieświadomie, Fox dostarczył amerykańskim widzom żywy przykład, jak znacznie lepszy mógłby być komentarz futbolowy, ilustrując, jak piękna gra mogłaby wyglądać w telewizji, gdyby wyczyny Lalas były stonowane.
Jeśli kultura otaczająca amerykański futbol—w tym jego transmisje—ewoluuje pozytywnie, sport może ostatecznie wyrosnąć z Lalas. W przyszłości jego styl ekranowego chuligaństwa może zostać zapamiętany jako relikt mniej oświeconego czasu, niczym forma futbolowej minstrelsy. Może wstyd związany z Lalasem stanie się tak wyraźny, że zostanie usunięty z archiwalnych materiałów turnieju, podobnie jak usunięty urzędnik w stalinowskiej Rosji, pozostawiając za sobą tylko oszałamiającą ciszę przerywaną „dobrze” Carli Lloyd na końcu. Można tylko mieć nadzieję.
Na razie jednak jesteśmy świadkami satysfakcjonującego widowiska arystokraty futbolu, który codziennie pojawia się podczas tych Mistrzostw Świata i bez wysiłku ośmiesza clowna Foxa.
