Podczas półfinału Ligi Mistrzów 2022 na Santiago Bernabéu ponad 60 000 kibiców obserwowało, jak Manchester City prowadził 1-0. Siedziałem na ławce Realu Madryt, gdy Carlo Ancelotti zawołał mnie, instruując, żebym wszedł na boisko, grał śmiało i wpłynął na wynik.
Wchodząc na boisko w 68. minucie, udało mi się wyrównać w 90. minucie, chociaż wciąż przegrywaliśmy w łącznym rozrachunku. Zaledwie chwilę później zdobyłem kolejnego gola, co doprowadziło do dogrywki. Nasze zwycięstwo zapewniło nam kolejny tytuł po pokonaniu Liverpoolu w finale. To doświadczenie podkreśla kluczową rolę, jaką trenerzy odgrywają w postępach drużyny oraz ich głęboki wpływ na karierę zawodnika, często działając w cieniu.
Będąc trenowanym przez Ancelottiego, mogę zaświadczyć o klarowności, jaką wnosi do swoich metod, które są zrozumiałe dla graczy. Prawdziwa dynamika futbolu rozgrywa się z dala od oczu publiczności, co sprawia, że dla outsiderów jest trudne, aby pojąć jego strategiczne decyzje. Często ludzie czują niepewność co do jego wyborów, ponieważ często wybiera nieoczekiwane ścieżki.
Jednak jego decyzje zawsze są dobrze przemyślane, odzwierciedlając imponującą konsekwencję, która łączy umiejętności taktyczne z głębokim zrozumieniem dynamiki drużyny. Z nadchodzącym meczem przeciwko Japonii, przewiduję, że moi rodacy, szczególnie ci, którzy dopiero odkrywają jego filozofię, coraz bardziej będą się jednoczyć pod przewodnictwem Mistera.
Ancelotti jest dla nas jak figura ojca. To człowiek, którego niezmiernie podziwiam, zarówno jako trenera, jak i człowieka. Rozmawia z nami i oferuje wskazówki w sprawach na boisku i poza nim.
Słyszałem, że dokument o Ancelottim jest obecnie w produkcji, i jestem pewien, że będzie znakomity. W dzisiejszym świecie platformy takie jak media społecznościowe, YouTube i dokumenty dostarczają większego wglądu w wewnętrzne funkcjonowanie klubów i reprezentacji narodowych, ujawniając momenty, które kiedyś były trzymane w tajemnicy lub dzielone tylko w artykułach i autobiografiach na długo po zakończeniu kariery.
Niemniej jednak liczne dyskusje odbywają się w odosobnionych zakamarkach szatni i sal konferencyjnych. To w tych intymnych ustawieniach prawdziwa istota mentorstwa błyszczy: w dialogach o sprawach rodzinnych, rozwiązywaniu problemów i stanowczości, jaką okazują, prowadząc nas na właściwą drogę.
Z sentymentem wspominam pierwszego trenera, który dostrzegł mój potencjał, poza moim ojcem—Erica Goes, byłego zawodnika, który nadal motywuje mnie w dążeniu do doskonałości. W wieku sześciu lat grałem w piłkę nożną na ulicy z starszymi dziećmi w Osasco, mieście w aglomeracji São Paulo. Byli znacznie starsi i byli częścią lokalnej akademii młodzieżowej, podczas gdy ja byłem jeszcze za młody, aby do niej dołączyć.
Pewnego dnia trener akademii zatrzymał się, aby obserwować naszą grę na ulicy, znaną jako pelada. Po tym, jak wyczerpaliśmy naszą energię na tym prowizorycznym boisku, zawołał mnie, zrobił mi zdjęcie i zarejestrował mnie na turniej miejski, mimo że miałem połowę wieku innych uczestników. Ten moment potwierdził wiarę mojego ojca, że aby odnieść sukces, muszę stawić czoła potężnym rywalom i pokonać najlepszych.
Podczas postępu przez system młodzieżowy Santos, z zapałem obserwowałem profesjonalny zespół i marzyłem o noszeniu tej koszulki, wyobrażając sobie kibiców krzyczących moje imię na stadionie Vila Belmiro. Trener Jair Ventura odegrał kluczową rolę w moim awansie, awansując mnie do pierwszego zespołu w 2017 roku i pozwalając mojemu talentowi rozkwitnąć. Jair ceni ludzki aspekt treningu, poświęcając czas na poznawanie życia i aspiracji graczy. Podczas naszych rozmów wyraziłem pragnienie gry w Realu Madryt, a on uwierzył w moją ambicję, co doprowadziło do zwiększenia moich możliwości. Po wielu meczach, w 2018 roku, otrzymałem swoją ofertę, a Ventura był jednym z pierwszych, którzy się o tym dowiedzieli.
W miarę zbliżania się Mistrzostw Świata 2022, ówczesny trener Brazylii Tite skontaktował się z Venturą, aby omówić innego gracza, a Ventura zasugerował moje nazwisko, omawiając mój styl gry i mocne strony. Ventura opisał mnie jako unikalnego, stwierdzając, że jego jedyną rolą było uruchomienie mojej kariery zawodowej. Może niedocenia znaczenia tego „tylko”, ponieważ może to obejmować wszystko. Ostatecznie otrzymałem swoje pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji narodowej, pozostając częścią kadry Tite przez cały cykl, co culminowało w moim wyborze do pierwszego Mundialu w Katarze.
Ostatnio spotkałem Luiza Felipe Scolariego za kulisami programu Seleção Copa na SporTV, brazylijskim kanale, w Nowym Jorku. Stało się jasne, dlaczego drużyna, która wygrała Mistrzostwa Świata w 2002 roku, jest często nazywana „Rodziną Scolariego”. Felipão postrzega futbol jako platformę do autentycznych połączeń, traktując zawodników przede wszystkim jako ludzi, ze wszystkimi ich mocnymi i słabymi stronami.
W trakcie mojej podróży miałem szczęście otrzymać wskazówki od licznych elitarnych trenerów i osób, które szanuję i za które jestem wdzięczny, w tym Zinedine’a Zidane’a, Fernando Diniz, Xabiego Alonso i Álvaro Arbeloa. Kontynuując swoją rehabilitację, jestem optymistycznie nastawiony do dołączenia do Realu Madryt pod wodzą José Mourinho, trenera znanego z umiejętności prowadzenia zespołów do zwycięstwa. W wysoce konkurencyjnej dziedzinie futbolu z niecierpliwością czekam na pracę z profesjonalistą znanym jako „Specjalny Jeden”.
- Brazylia
- Carlo Ancelotti
- Mistrzostwa Świata 2026
- Mistrzostwa Świata
- Taktyka piłkarska
- komentarz
